ஒரு நாள் பள்ளியில் ஆசிரியர் வள்ளலார் அவர்களின் கருத்துகளைப் பற்றி பாடம் எடுத்தார். “பசித்தவர்களுக்கு உணவு அளிப்பது மிகப் பெரிய தர்மம். உயிர்களிடம் இரக்கம் காட்ட வேண்டும்” என்று வள்ளலார் கூறியதை ஆசிரியர் விளக்கினார். அந்த வார்த்தைகள் அருணின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தன.
அன்று மாலை அருண் வீட்டிற்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். வழியில் ஒரு வயதான மனிதர் பசியால் சோர்ந்து ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். அவரைக் கண்டதும் அருணுக்கு ஆசிரியர் கூறிய வள்ளலாரின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தது.
அவன் உடனே வீட்டிற்கு சென்று தாயிடம் சொன்னான். “அம்மா, வெளியில் ஒரு தாத்தா பசிச்சு இருக்கார். அவருக்கு சாப்பாடு கொடுக்கலாமா?” என்று கேட்டான். தாயும் மகிழ்ச்சியுடன் உணவு கொடுத்து அனுப்பினாள்.
அருண் அந்த உணவை எடுத்துச் சென்று அந்த முதியவரிடம் கொடுத்தான். பசியால் தவித்திருந்த அவர் மகிழ்ச்சியுடன் உணவு உண்டு, “மகனே, நீண்ட நாள் வாழ்க!” என்று ஆசீர்வதித்தார்.
அந்த நிமிடம் அருணின் மனதில் ஒரு உண்மை புரிந்தது. பசியின் முன்னே எல்லோரும் சமம்; மனிதன் மனிதனுக்கு உதவுவது தான் உண்மையான மனிதநேயம்.
அன்று முதல் அருண் வள்ளலார் கூறிய இரக்கம், அன்பு, பசியார்க்கு உணவு என்ற கொள்கையை தனது வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினான்.
No comments:
Post a Comment